Delilik ile bilgelik arası

Toplumun “normal” tanımlarının dışında kalan, sıradışı derinlikleriyle var olan bazı ruhlar çoğu zaman anlaşılmadıkları için “deli” damgasıyla ötelenir ve kimi zaman akıl hastanelerinin sessiz duvarları arasına kapatılır.

Oysa bu insanlar hakikatin yakıcı ışığını diğerlerinden daha fazla içine çeken, sorgulamalarıyla kendini tüketen ve cevapsızlıkta bile aramaktan vazgeçmeyen ruhlardır. Onlar için dünya sıradan bir yaşam döngüsünden ibaret değildir.

Bu yolculukta en çok sabırla sınanırlar. Yaşadıkları haksızlıkları, kötülükleri, acı ve çaresizlikleri anlamlandırmaya, görünmeyen yaralarla, tarif edilemeyen acılarla baş etmeye çalışırken içlerinde duydukları derin anlaşılma arzusuyla anlaşılmamanın sağladığı yalnızlığa sığınırlar.

En derin akıl, en sarsıcı gerçek, o en sessiz köşelerde filizlenir. Çünkü delilik sanılan o hâl aslında hakikatin ağırlığını taşıyamayan ve yaşadıklarını anlamlandırmaya çalışan bir ruhun verdiği içsel bir tepkidir.

Bu anlamlandırma çabası ruhlarını derinden sarsarken kimisi kaybolup gider. Yitip gitmeyi aşabilmiş ruhlar ise kendilerini akıl dışı olarak damgalayan topluma hakikât arayışında eşlik edebilmek için geri dönerler ki bu da bir çeşit deliliktir.

Bu rehberliği başaranları da bilge diye anarız.