Pusula

Bazen insan, kendi aklı ve kalbi yetersizmiş gibi hisseder. Belirsizlik büyür, içsel yük ağırlaşır ve daha derinden hissedilir. Bu hâl zorlayıcıdır fakat kişi bir rehber arayışına girmişse bu yönelme kıymetlidir. Çünkü bu, onun artık kendisiyle yüzleşmeye başlamış ve cesaretle çözüm arayışına yönelmiş olduğunu gösterir.

Fakat arayışın içinde yönsüzlük de vardır. Kendi gölgesiyle karşılaşmak, ışığını yeterli görmemek, dışarıdan bir işaret ya da bir eşlik aramak. Hepimizin zaman zaman yaşadığı bir hâl.

Sadece akıl ve kalple değil sadrı sükûn bulmuş, ruhu dinginleşmiş, yoldan geçmiş ve o geçişle derinleşmiş biriyle karşılaşmak da ister insan. Ancak böyle biriyle yollar her zaman kesişmeyebilir.

Böylesi anlarda yön tayin edebilmek için duygudan bağımsız birkaç sade soruya dönmek gerekebilir. Gerçek sorun ne, yani somut durum nedir? Değerlerim ne söylüyor? Benim için ne önemli? Ve hedefim ne? Bu sürecin sonunda nereye varmak istiyorum?

Bu sorulara verilen cevaplar kişinin kendi iç pusulasını oluşturur. Aklın ışığı bazen kalbi tam aydınlatamayabilir ama doğru sorular içteki rehber sesi yeniden duyulur hâle getirebilir.